دسترسی به مطالب آموزشی وبلاگ

با سلام خدمت بازدیدکنندگان محترم

لطفا برای دسترسی به مطالب آموزشی و سایر امکانات وبلاگ به قسمت آرشیو آن مراجعه نمایید

http://transperter.blogfa.com/archive

با سپاس

متن ترجمه در "ترجمه مفاهیم واصطلاحات امور گردشگری"

قابل توجه دانشجویان جهاد دانشگاهی

برای جلسه آینده درس ترجمه اصطلاحات و امور گردشگری، متن زیر را تا قسمت مشخص شده مطالعه و ترجمه نمایید.

Tourist

The term 'tourist' was invented as an extension of 'tour ', which earlier had evolved to its modern sense of a trip for pleasure. While 'tour' has long meant a circular trip, its modern sense - a pleasurable trip - evolved only 270 years ago. Daniel Defoe's book, “A Tour Through The Whole Island of Great Britain” (1726), is an early sign of this modern meaning, and the book, an instant bestseller, helped promote it. Previously, motivations of travellers involved sombre attitudes to scholarship, exploration1, politics, commerce and religion. As a pioneer of pleasure travel, Defoe retained interests in those subjects but imbued them with pleasure, which became an extra motivation.  Because of this new  attitude  he was regarded as slightly eccentric, certainly unusual. In Japan, a near contemporary of Defoe, Basho, was another pioneer of pleasure travel; his book Narrow Road to the Deep North appeared in 1692. A generation after Defoe, the eccentricity became fashionable in Europe, for by 1745 the expression Grand Tour was widely used, referring to leisurely circuits of the Continent for high cultural purposes.

A generation later, in the 1770s, Adam Smith formed an opinion that the cultural ideals had been sufficiently eroded by pleasurable priorities to justify a new word, 'tourist'. Smith's neologistic device, 'tourist', symbolised persons making a ritual of quick visits to cultural sites but spending most of their time seeking pleasure. Thus in its beginning, 'tourist' was pejorative. Today, while it still carries various senses of inferiority (in form, style, class, standard, price, dependency and more) among many who use or hear it, those connotations are not universal.

Currently, three sets of meanings of tourist can be identified, each serving a particular context. The three are popular ideas, technical definitions and heuristic meanings. Failure to discriminate clearly among the sets can lead to confusion. Dictionaries report common popular meanings, but cannot report all in this set. Different persons use varied concepts and perspectives for distinguishing tourists, so that what constitutes a boundary between tourists and non-tourists cannot be specified in a precise manner that suits everybody.

Technical definitions are used for statistical data. An unambiguous statement allows everybody responsible for collecting, processing and using data to know what is included. Because popular ideas of tourists are diverse and subjective, official statistics cannot leave the demarcation to opinion. Widely followed technical definitions for 'international tourist' have changed over the years, but the following is a current version:

For statistical purposes the term 'international visitor' describes any person visiting a country other than that in which they have their usual residence, but outside their usual environment, for a period not exceeding 12 months and whose main purpose of visit is other than the exercise of activity remunerated from within the country visited. International visitors include 'tourists' (overnight visitors) who stay at least one night in a collective or private accommodation in the country visited and 'same-day visitors'.

This definition is much broader than many popular ideas, for it counts as tourists those making trips for many purposes, including vacation, holiday, business, pilgrimage, conference, visiting relatives, study and so on. This scope should be heeded when interpreting statistical data. However, technical definitions are not authoritative prescriptions which must be adopted for the next, third context.

(translate up to here; the rest will be covered in the class)

Heuristic meanings help learning. Formal studies or research on tourists' behaviour, and formal discussions or lectures, can be helped by a crafted description and ultimately a precise definition as to what is meant by 'tourist'. Such statements help focus thinking and remove ambiguities. Since technical definitions usually embrace many trip purposes, they are inappropriate for detailed discussions of tourist behaviour. Consequently, individual researchers should devise their own heuristic concepts, refined to definitions if precision is needed, to suit each project.

In that process, four criteria can be considered. First there is itinerary: domestic or international, or both. Second, minimum and maximum duration of trips can be indicated. Normally tourists are distinguished from day-trippers, for if the latter were regarded as tourists, studies of tourism would logically have to be biased towards the special nature of day-tripping, which is a far larger phenomenon. A third criterion (not essential) is minimum distance travelled. A fourth is distinctive behaviour, which can be indicated by saying that tourism revolves around leisure. Tourists' leisure involves recreational and/or creative experiences from features or characteristics of places visited. These are commonly called attractions. Their central elements are sights, sites, objects, events and other phenomena.

Once, many publications referred to 'the tourist' in ways implying that all tourists behave similarly ('Xanadu has much to offer the tourist'). This stereotype has been progressively abandoned. Diversity is now reflected in typologies, in acknowledgement of various purposes of trips, and in touristic categories such as adventure, cultural, pleasure, business, domestic and so on. Further diversity occurs in the degree to which different tourists depend on services and goods supplied by tourism industries. Highly dependent tourists are consumers relevant for business marketing, while independent or self-sufficient tourism occurs beyond or at the fringes of markets served by those industries. Meanwhile the complex and heterogeneous nature of tourists' behaviour can be explored using many social science and business disciplines or concepts, such as anthropology, behaviour, anomie, attitude, escape, experience, fantasy, management, marketing, psy-chographics, psychology, regression, self-actualisation and sociology

 

متن ترجمه برای درس ترجمه متون اسلامی

قابل توجه دانشجویان پردیس رضوان

برای جلسه آینده متن زیر را ترجمه نمایید

این متن برگرفته از کتابی است که می توانید ان را از لینک زیر دانلود نمایید

http://s7.picofile.com/file/8238267692/Understanding_Islam_and_Muslims_Traditions.pdf.html

Death and Preparation for Burial
According to custom, when a Muslim feels death approaching he or she recites the shahada, the Muslim declaration of faith. If he or she is unable to speak, someone else whispers these words into his or her ear. These are the same  phrases that are whispered into the ears of newborns. Thus life ends as it began, grounded in the teachings of Islam. Often relatives will read the 36^th chapter of the Quran to a dying person. When hearing of a recent death, some Muslims will quote from the Quran, saying, “to Allah we belong and to Him is our return” (Quran 2:156)

After death has occurred the corpse is prepared for burial without delay. Muslims do not use an embalming process. Instead, they wash the body and the hair and scent it with a non-alcoholic perfume. Women wash female corpses, and men wash male corpses. Spouses may wash one another’s corpse and parents may wash the dead bodies of their children, however. The corpse is washed three times, the right side of the body preceding the left. Prayers accompany this process. If three washings do not seem sufficient, additional washings may take place, but such that the total number of cleansings equals an uneven number. The body is then wrapped up in a clean, white cotton shroud. Expensive materials are not used to make shrouds; neither should expensive objects accompany the dead person into the grave. Men’s shrouds are composed of three pieces of white cloth; women’s, five. The deceased may be placed into a simple, wooden coffin, but often they are buried without one.

Funerals

Muslim funerals vary in form and content according to local culture and tradition. For example, in many parts of the Muslim world women are not expected to or are even prohibited from attending funerals. They may also be discouraged from visiting the graves afterwards. Other Muslims
disagree with these prohibitions, however, and accept women’s participation in funerals and mourning customs. The following description of a Muslim funeral offers a general outline of commonly observed customs. Muslim funerals take place on the day the deceased died, or on the following day. A brief prayer service, salat al-janaza (salat over the dead), generally precedes the burial. It may take place in a mosque, someone’s home, or even in the graveyard, though this last is not recommended. The coffin or funeral bier is placed in front of the assembled mourners and the imam, or a male relative of the bereaved family, leads the group in prayer.
This simple ceremony revolves around four declarations of the takbir, which are followed by either a recitation of the first chapter of the Quran or by informal prayers. Often the first takbir is followed by the Fatiha, the second by a prayer for the Prophet, the third by a prayer for the dead person, and the fourth by a prayer for the worldwide Muslim community. There are no prostrations during this service, during which the mourners stand. Afterwards they turn to those on their right and left and bid them peace.
The body of the deceased may be carried to the grave on a bier. A hadith of the Prophet Muhammad instructs Muslim bystanders who witness a funeral pro cession to rise to their feet, whether the dead person was a Muslim or not. Another custom teaches Muslim bystanders who encounter a funeral procession to offer to carry the funeral bier for a short while. Some Muslims believe that funeral processions should take place in silence, without music or loud exclamations of grief.
Graves are usually dug four to six feet deep. Grave markers are often simple, small, and low to the ground. Many times this teaching is not observed, however. The corpse is laid on its right side in the grave, with its face pointing towards Mecca. Sometimes a green brick is placed under the deceased’s head. Those who lower the body into the grave declare as they do so, “In the name of God and
according to the Way of the Prophet.” If the shahada was not recited during the dying process, it is said now. Then the mourners come forward and toss three handfuls of earth into the grave. After this has been done, one of the mourners makes a short speech, reminding the person in the grave of the truth of the central teachings of Islam. The Fatiha may be recited instead. Then the mourners leave the graveside. After walking 40 steps they stop and repeat the Fatiha. This custom is said to lend support to the deceased, who, according to traditional beliefs, is already being questioned by the angels about his or her religion.

مقاله مربوط به درس ترجمه متون اسلامی

با سلام خدمت دانشجویان گرامی

لطفا برای جلسه بعد مقاله زیر را دانلود و مطالعه نمایید. 

http://s1.picofile.com/file/7884903010/An_Article_about_Different_Translations_of_Koran.pdf.html

 

ترجمه متن سیاست های جدید رسانه ای

سیاست های جدید رسانه ای

مشخص نیست که آیا سیاست زدگی نظم نوین جهانی کمتر از نظم سابق باشد، اما بدون شک این دو سیاست های متفاوتی را دنبال می کنند. در وهله اول، پاسخ به تغییرات یا مهندسی آن مسئله ای سیاسی بوده است. بریتانیا، آلمان، و فرانسه عامدانه سعی در تجاری سازی سیستم های خود و تشویق توسعه فن آوری های جدید در این مسیر داشته اند. در بسیاری از موارد، احزاب سوسیالیستی دیدگاه موافق یا بی طرف نسبت به مخالفت با تغییرات داشته اند زیرا حتی آن ها نیز از منافع اقتصادی این جریان آگاه هستند. بنابراین، تصمیمات سیاسی به نحوی بوده است که در آن تجارت باید تاوان نوآوری های مخاطره آمیز را پرداخت کند.

افزون بر این، سیاست اروپا و اهداف اقتصادی جامعه اروپا و همچنین اهداف فرهنگی گسترده تر شورای اروپا تاثیر قابل توجهی بر سیاست ملی رسانه ای به خصوص در هماهنگ سازی و آزاد سازی مقررات مربوط به تجارت و ارتقاء سلامت صنایع رسانه‌ای اروپا داشته است.  در کنار این، جهت گیری سیاسی در راستای بازنگری در قوانین، وضع قوانین جدید برای فعالان اقتصادی و تعریف وظایف جدید برای رسانه و ارتباطات از راه دور بوده است. ها در حال حاضر، سیاست رسانه ای تبدیل به بخش مهمی از سیاست های اروپا شده است. در طول این دهه، مناقشات اروپا از مسائل فرهنگی و سیاسی به سمت مسائل اقتصادی و صنعتی کشیده شده است. در جریان این امر، تاکید از "خدمات عمومی و نیازهای شهروندان" به سمت منافع فرضی مصرف کنندگان و کارآفرینان تغییر کرده است. سیاست های رسانه ای دیگر تنها یک مسئله ملی نیست و باید تاثیرات فراملی را نیز مدنظر داشت. امروز درک بهتری نسبت به وابستگی متقابل رسانه ای شکل گرفته است، به ویژه در شرایطی که موضوع مالکیت متقابل رسانه ای تبدیل به یک واقعیت تجاری قدرتمند شده است.

حدود تغییر

بنابراین، مشروعیت نظام قدیمی رسانه ای اروپا به شدت به چالش کشیده شده است و تغییراتی در فضای سیاسی و قوانین سازمانی به وقوع پیوسته است. اما در پایان این دهه پر تلاطم، چه تغییراتی در زمین و در هوا صورت گرفته است؟ اولا، قوانین انحصاری تا حد زیادی از میان رفته است و زمینه برای رقابت مستقل بینندگان فراهم شده است. ثانیا، امروز در مقایسه با سال 1980، شبکه های تلویزیونی و انتخاب های بیشتری در دسترس بینندگان اروپا وجود دارد، هرچند آن ها همیشه از این امتیاز بهره نگرفته اند. ثالثا، امروز آزادی محتوایی بیشتری در نتیجه کنترل کمتر و زمان بیشتر پخش به وجود امده است. در کنار آن، به استثنای ویدیو، "رسانه های جدید" با وجود حمایت مالی قابل توجه، به ویژه از جانب رسانه های تعاملی، نتوانسته است جای خود را در میان توده های مردم پیدا کند. علاوه بر این، روش های جدیدی پخش و توزیع که انتظار می‌رفته است باعث  از بین رفتن مرزهای اروپا شود هنوز به طور کامل مورد استفاده قرار نگرفته اند. شبکه های کابلی تا کنون تنها در چند کشور کوچک از جمله بلژیک و هلند پیشرفت قابل توجهی داشته اند. هرچند رشد این شبکه ها در آلمان و سوئد امیدوار کننده بوده است، ولی این امر در فرانسه چندان امیدوار کننده نبوده و این وضعیت در بریتانیا کاملا اسفناک بوده است. جایگزین این شبکه ها، یعنی پخش مستقیم ماهواره ای ارزان قیمت، به وسیله برخی اپراتورهای بزرگ تجاری و با هزینه های سرسام آور مورد استفاده قرار گرفته است هرچند نتایج اولیه به هیچ وجه امیدوار کننده نبوده است. به نظر می رسد تلاش های فراملی برای بهره برداری از بازارهای ملی تلویزیون های تجاری با بهره گیری از شبکه های کابلی یا ماهواره ای چندان مورد استقبال قرار نگرفته است.

در نهایت، با وجود تمام تغییرات و مناقشات، همان سازمان های رسانه ای دولتی که در سال 1980 وجود داشته اند، امروز نیز کم و بیش به کار خود ادامه می دهند. . تنها یک شبکه عمومی TF1 در فرانسه به طور کامل به بخش خصوصی واگذار شده است. در اکثر موارد، رسانه های دولتی توانسته اند به واسطه حمایت مالی دولتی، خود را با این افزایش رقابت سازگار کنند. آنها اغلب به شدت وارد بازار مخاطبان شده و سعی در جذب و حفظ بینندگان خود از طریق پخش برنامه های پرطرفدار در زمان اوج استقبال مخاطب داشته اند؛ اقدامی که از آن تعبیر به "تجاری پنهان" می شود. با این حال، هرچند رویکرد غیر تجارتی تقریبا از میان رفته است ولی هنوز بسیاری از دیگر اهداف خدمات عمومی باقی می‌مانده است.

موانع زبانی و گرایش به استفاده از محصولات داخلی از جمله دلایل مقاومت مخاطبان نسبت به تغییر می باشد. تغییر در اوقات فراغت و سبک زندگی باعث شده است که تلویزیون همانند سابق تاثیر فراگیر خود را نداشته باشد. بسیاری از این تغییرات نوآوری و افزایش کیفیت خاصی را به همراه نداشته است و همان روند سابق کم و بیش ادامه دارد.  

 

مترادفات کلمات دشوار مقاله مربوط به سیاست های نوین رسانه ای

The New Politics of Broadcasting

It is not clear that the new order is any less politicized than the old, but the politics are different. First, the response to or engineering (control) of change has generally been a matter of policy. Britain, Germany, and France quite deliberately (intentionally) set out (try) to make their systems more commercial and to encourage the expansion of the new technologies in this way. In many cases, socialist parties have been supportive of or reluctant (unwilling) to oppose (resist) change because they too recognize the possible economic benefits.  Thus more or less conscious political decisions have been made to let commerce pay for risky innovation.

Second, European-level politics and the economic goals of the European Community as well as the more cultural goals of the broader Council of Europe have exerted (apply) strong influences  on  national  broadcasting  policy, especially in harmonizing (integrating) and liberalizing regulations for commercialism and promoting the health of European media industries. Third, politics has turned toward widespread reregulation, drafting (making) new rules for new commercial operators and new remits for public broadcasting and telecommunications. Media policy is now an important part of the political agenda across Europe. Over the decade, the European debate has shifted (changed) from cultural and political issues to economic and industrial ones. There has been a shift in emphasis (stress) away from 'public service' and the needs of citizens to the supposed (alleged) interests of consumers and entrepreneurs. Media politics are no longer a solely (only) national matter, but transnational influences are recognized (accepted), and there is a more developed sense of the interdependence of various media, especially when cross-media ownership has become such a powerful commercial reality.

The Limits of Change

The legitimacy (validity) of the old order of European broadcasting is thus severely (harshly) challenged and there is a change of climate (mood), policy, and institutional arrangements. At the end of a dramatic decade, how much has actually changed on the ground and in the air? First, monopoly arrangements have been largely dismantled (broken up) to allow for independent competition for viewers.

Second, there is a good deal more television and more choice available to European viewers than in 1980, even if they have not always taken advantage of (use) this. Third, there is somewhat more freedom of content as a result of (because) less strict control and more time on the airways. Fourth, with the exception of video, the 'new media' have not reached mass markets, despite considerable sponsorship, especially of interactive media. Fifth, the new means of distribution that are supposed to erode (destroy) the frontiers (boundaries) of Europe are still barely exploited (used). Cable has so far made real headway (progress) only in a few small countries such as Belgium and Holland; it is growing quite well in Germany and Sweden, but very little or not at all in France, and it has been a great flop (failure) in Britain. The alternative, low-cost direct-broadcast satellite transmission, is being tried out (tested) very expensively by some large commercial operators with very poor initial (preliminary) results. There seems to be a rejection of grandiose (huge) transnational efforts (attempts) in favor of exploiting separate national markets for commercial television using cable or satellite.

Finally, despite all the changes and the debates, the very same public broadcasting organizations that were visible (evident) in 1980 are still, by and large (mainly), in place. Only one public channel-TF1 in France-has been privatized by selling it off. For the most part, public broadcasters have been quite adapted (adjusted)dealing with the increased competition, supported by their fairly secure revenue (income) base. They have often entered the audience market aggressively (violently), trying to attract and keep large audiences through scheduling (planning) more popular programming at peak times, a practice that has been criticized as 'backdoor commercialization'. Yet while non-commercialism has been eroded, many other public service goals remain.

The barriers (obstacles) of language and the preference (liking) for a domestic product explain audience resistance to change. Changes in leisure time and life-style have also made television less of an all-consuming preoccupation (concern) than in its heyday (peak), and, so far, many of the changes have not offered much novelty (innovation) or greater quality, only more of the same.

ترجمه متن رسانه‌های جمعی و سلطه فرهنگی

رسانه‌های جمعی و سلطه فرهنگی

سلطه فرهنگی به فرآیندی اشاره دارد که در آن فرهنگ‌های ملی تحت تاثیر اخبار و برنامه‌های سرگرم‌کننده سایر کشورها به ویژه آمریکا و سایر کشورهای صنعتی قرار می‌گیرد. مردم بسیاری از کشورها نگران این مساله هستند که میراث بومی و ملی آنان جایگزین فرهنگ جهانی شود که تحت سلطه ارزش‌های آمریکایی قرار دارد. در نتیجه، بسیاری از این کشورها محدودیت هایی خاصی را برای میزان پخش برنامه‌های خارجی از شبکه های تلویزیونی خود تعیین کرده‌اند. برای مثال، کانادا، نگران از اثرات فرهنگی برنامه‌های آمریکایی، قوانینی را در خصوص میزان استفاده از برنامه های تولید کانادا در شبکه های رادیویی و تلویزیونی این کشور وضع کرده است. اروپا که در سال 1992 تبدیل به جامعه اقتصادی واحدی شد، قوانین مشابهی را در این زمینه وضع کرده است. برای مثال در اسپانیا نباید بیش از 48 درصد برنامه‌های شبکه‌های تلویزیون دولتی این کشور تولید خارج باشد. ایتالیا نیز مقررات مشابهی دارد. (به خاطر داشته باشید برخی از این مباحث در مورد سلطه فرهنگی پیامدهای اقتصادی نیز دارد. ( برای مثال، محدودیت هایی که بر اساس آن شبکه ها تنها مجاز به پخش کمتر از 48 درصد برنامه‌های خارجی هستند، تضمین می‌کند که 52 درصد بودجه برنامه‌سازی به شرکت‌های برنامه سازی داخلی اختصاص می یابد)

اخیرا نگرانی در خصوص سلطه فرهنگی اندکی کاهش یافته است چرا که تولیدکنندگان رادیویی و تلویزیونی دریافته‌اند که سریال‌های تولید داخل نسبت به سریال‌های آمریکایی در میان مردم کشور خود از محبوبیت بیشتری برخوردارند. سریال‌های آمریکایی مخاطبان خود را دارند اما پر بیننده ترین برنامه‌های تقریبا همیشه تولید داخل کشورها هستند. با این حال فیلم‌ها و آهنگ‌های آمریکایی همچنان در سراسر جهان پر مخاطب هستند.

مشکل دیگری که معمولا در ارتباط با این موضوع مطرح می شود، مسئله نظم نوین اطلاعا جهان است. کشورهای در حال توسعه بر این باورند که کشورهای توسعه‌یافته غربی نظام موجود ارتباطات بین‌المللی را کنترل می‌کنند. همانگونه که شاهد هستیم، بسیاری از تولیدات رسانه‌ای که در سراسر جهان پخش می‌شوند، در واقع تولید آمریکا و برخی دیگر از کشورهای غربی هستند. کشورهای جهان سوم معتقدند که تحت تاثیر چنین نظامی، اخبار مربوط به جهان سوم بسیار اندک است و اخبار موجود نیز تنها تصویری نامطلوب از کشورهای در حال توسعه نشان می دهد  اخبار مثبت هیچ گاه منعکس نمی‌شود. به عنوان تجربه شخصی، در یکی از تمرینات کلاسی، از دانشجویانم خواستم تا دانسته های خود در مورد آمریکای جنوبی را بیان کنند. تقریبا تمام آن‌ها به دو مورد اشاره داشتند: انقلاب‌ و مواد مخدر. آن ها اطلاعات دیگری در مورد این قاره نداشتند. علاوه بر این، منتقدان نظام موجود جهانی معتقدند که کشورهای غربی طیف برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی موجود و فناوری مورد نیاز برای تولید و پخش این برنامه‌ها را کنترل می‌کنند. این برنامه‌های خارجی معمولا نظام پخش برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی کشورهای در حال توسعه که معمولا منابع لازم برای تولید برنامه‌های خود را در اختیار ندارند، تحت سلطه خود در می آورند. بنابراین، ارزش‌های فرهنگی غرب به ویژه آمریکا، جایگزین فرهنگ سنتی کشورهای در حال توسعه می‌شود. به طور خلاصه رسانه‌های غرب شکلی از استعمار رسانه‌ای را در کشورهای جهان سوم به کار می‌برند.

در سازمان ملل بحث های زیادی در مورد این موضوع صورت گرفته است و یونسکو (سازمان علمی، فرهنگی و آموزشی سازمان ملل متحد) به طور جدی به این مسئله پرداخته است.  در سال 1980، یونسکو قطعنامه‌ای را در مورد این مساله تصویب کرد که دغدغه بسیاری از کشورهای جهان سوم را تشکیل می دهد. بر اساس این قطعنامه، کشورها باید امکان کنترل اخبار و برنامه‌های سرگرم‌کننده ای را که وارد مرزهای آن ها می شود داشته باشند. به طور خاص، هر کشوری حق نظارت بر تمام اطلاعات فرامرزی و نظارت و کنترل رسانه های خارجی و روزنامه نگاران را دارد و پخش مستقیم برنامه ها به داخل این کشورها نیاز به اخذ مجوزهای قبلی دارد. همچنین بر اساس این قطعنامه، روزنامه نگاران باید فرایندی مشابه کسب مجوز را طی کنند.

واکنش کارشناسان رسانه های غربی به این ادعای استدلال و قطعنامه یونسکو  قابل پیش بینی بود. کشورهای غربی با انجام تحقیقاتی نشان دادند که کشورهای جهان سوم نیز سهم عادلانه ای از پوشش اخبار دریافت می کنند. علاوه بر این، بر اساس سنت غربی آزادی مطبوعات، هر نوع کنترل نوعی تهدید برای آزادی روزنامه نگاری و جریان آزاد اطلاعات در سراسر جهان محسوب می‌شود. روزنامه نگاران نباید نیاز به مجوز داشته باشند و کشورها نیز باید از وضع قوانین رسمی در مورد رفتار خبرنگاران خودداری کنند. نباید هیچ نوع سانسور خبری وجود داشته باشد و دسترسی به اخبار و رویدادها باید بدون هیچ گونه محدودیتی صورت پذیرد. 

مترادفات کلمات دشوار مقاله مربوط به رسانه های جمعی و سلطه فرهنگی

Mass Media and Cultural Domination

Cultural domination (supremacy) refers to the process in which national cultures are overwhelmed (affected) by the importing of news and entertainment from other countries, mainly the U.S. and other industrialized nations. Residents (citizens) of many countries are concerned that their national and local heritage (legacy) will be replaced (substituted) by one global culture dominated by U.S. values. Consequently (Thus), many countries have placed quotas (limit) on the amount of foreign material allowed to be broadcast on their television systems. Canada, for example, concerned about the cultural impact of spillover (foreign) programming from the U.S., has detailed (declare) regulations about the amount of Canadian content that broadcast stations must carry. Europe, which became a unified economic community in 1992, has some quotas in place as well. Spain, for example, requires that its state-run TV stations carry no more than 48 percent foreign-produced shows. Italy has a similar regulation. (Keep in mind that some of this debate over cultural domination has economic implications (consequences). A quota that allows no more than 48 percent foreign programming assures (ensure) that 52 percent of the money spent on programming goes to native production companies.)

The concern over cultural domination has ebbed (decreased) a bit lately as television and radio programmers have discovered that locally produced series are more popular in their home countries than American-produced shows. U.S. series get respectable (decent) audiences but the top-rated shows are almost always locally produced. U.S. movies and records, however, continue to be dominant worldwide.

A somewhat related problem is summed up (described) under the heading of the New World Information Order. The developing nations feel that the existing system of international communication is controlled by the developed countries of the West. As we have seen, much of the media content that is distributed (spread) worldwide does indeed originate (begin) in the U.S. or in some other Western nation. Under such a system, say the developing countries, news from the Third World is scant (limited), and what news there is reflects (shows) unfavorably (negatively) on the developing nations. Positive news is never carried. (As a class exercise, I ask my students what they know about South America. Invariably, they mention two things: South America has drugs and revolutions. They know little else about the whole continent.) Moreover, critics of the existing system argue (say) that Western countries control the available broadcast spectrum (range) and the technology needed to produce and distribute TV and radio programs. These foreign-produced programs tend to dominate the broadcasting systems of the developing countries, which do not have the resources to produce their own programs. Thus, the cultural values of the West, particularly (especially) those of the United States, are replacing the traditional culture of the developing countries. In short (in conclusion), the Western media practice a form of media colonialism over many of the Third World nations.

The forum (setting) for much of this debate has been the United Nations, and UNESCO (United Nations Education, Scientific, and Cultural Organization) has become deeply involved. In 1980, UNESCO adopted a resolution (decision) on the topic that substantially (significantly) reflected the concerns of many Third World nations. The UNESCO resolution endorsed (confirmed) the philosophy that nations should control the news and entertainment that cross their borders. To be specific, each nation would be entitled (allowed) to monitor (observe) all trans-border information, monitor and control foreign media and journalists, and require prior consent (permission) for direct broadcasting into the country. It went on to suggest that all journalists should submit (agree) to a process that resembled (looked like) a form of licensing.

The response of Western media professionals to this general argument and the UNESCO resolution was predictable. The Western nations sponsored (supported) research to show that Third World nations received their fair share (part) of balanced coverage. Further, the Western tradition of freedom of the press sees (considers) any type of control as a threat (risk) to journalistic freedom and the free flow of information throughout (across) the world. Journalists should not be licensed and countries should not attempt to draw up (make) official codes of conduct for reporters. There should be no censorship and access to news events should be unrestricted (free).

ترجمه مقاله مربوط به تعریف روابط عمومی

تعریف روابط عمومی

پیش از تشریح معنای روابط عمومی بهتر است در ابتدا تفاوت آن با مفاهیم دیگر را بیان کنیم. برای مثال تشابهات زیادی بین آگهی های تجاری و روابط عمومی وجود دارد. هر دو سعی در ترغیب مخاطب خود دارند و در آن ها از رسانه های جمعی استفاده می شود. با این حال، روابط عمومی یکی از نقش های مدیریتی محسوب می شود در حالی که آگهی های تجاری یکی از شاخه های بازاریابی است. از سوی دیگر، آگهی های تجاری مبتنی بر ارتباطات رسانه ای  و ماشینی است و در آن ارتباطات بین فردی جایی ندارد. ولی در روابط عمومی از گونه های مختلف ارتباطی از جمله روابط بین فردی استفاده می شود. تفاوت دیگر این است که آگهی های تجاری معمولا از جانب حامیان مالی حمایت می شود. روابط عمومی معمولا در قالب گزارشات روزنامه ها، اخبار یا سرمقاله منتشر می شود و هزینه ای بابت زمان و مکان صرف شده به آن تعلق نمی گیرد. در بسیاری از موارد از آگهی های تجاری و به ویژه آگهی های تجاری شرکتی، برای توسعه برنامه های روابط عمومی استفاده می شود.

مفهوم دیگری که معمولا با روابط عمومی اشتباه گرفته می شود تبلیغات یا پخش اخبار در رسانه های جمعی است. تبلیغات یکی از ابزارهای فرآیند روابط عمومی محسوب می شود ولی نمی توان آن را معادل این مفهوم به حساب آورد. برای مثال، ممکن است شرکتی دارای  تبلیغات بسیار گسترده باشد ولی روابط عمومی آن ضعیف باشد.  علاوه بر این، تبلیغات به طور کلی ارتباطی یک طرفه است در حالی که روابط عمومی ارتباطی دو طرفه محسوب می شود.

پس از تبیین تفاوت روابط عمومی با مفاهیم دیگر حال به تعریف این می پردازیم. اصطلاح روابط عمومی تفاسیر و معانی متعددی دارد. در واقع، بسیاری از کتاب های درسی مهم در زمینه روابط عمومی معمولا با مقدمه ای در باب تعریف دقیق مفهوم روابط عمومی آغاز می شوند.  به جای بیان فهرست وار تعاریف مختلف روابط عمومی، بهتر است روابط عمومی را بر اساس نقش ها و فعالیت های افراد درگیر در این حوزه تعریف کنیم.

در وهله اول، تقریبا تمام افراد حوزه روابط عمومی بر این باورند که این کار مستلزم ارتباط با افکار عمومی است. از یک سو، کارشناسان روابط عمومی سعی در جهت دهی به افکار عمومی در راستای منافع سازمانی دارند. برای مثال، در مورد آئودی، این شرکت سعی داشت مصرف کنندگان را متقاعد کند که تمام تلاش خود را برای تامین امنیت آن ها به کار بسته است. به بیان دیگر، این تلاش روابط عمومی با وجود تاخیر زیاد سعی در حفظ وجهه مثبت شرکت در میان مردم داشت. از سوی دیگر، یکی دیگر از نقش های بخش روابط عمومی جمع آوری اطلاعات از میان مردم و تفسیر آن برای مدیران سطح بالا در ارتباط با تصمیم گیری های مدیریتی است. در مورد آئودی، این شرکت در زمان بحران چندین نظرسنجی را برای اطلاع از افکار عمومی در ارتباط با مشکلات خودروهای ساخت این شرکت انجام داد. سپس، تصمیمات راهبردی مدیریتی براساس نتایج حاصل از این نظرسنجی ها صورت گرفت.

از سوی دیگر، روابط عمومی رابطه تنگاتنگی با ارتباطات دارد. بسیاری از  مردم خواهان اطلاع از اقدامات سازمان ها برای رسیدگی به نگرانی ها و منافع آن ها هستند. وظیفه کارشناسان روابط عمومی تشریح اقدامات سازمان برای گروه های مختلف درگیر با  سازمان است. روابط عمومی ارتباطی متقابل است. کارشناسان روابط عمومی توجه خاصی به افکار و احساسات مردم نسبت به سازمان دارند. برخی کارشناسان، روابط عمومی را کانالی دو سویه بین سازمان و عموم مردم می دانند.

باید توجه داشت که عبارت "عموم مردم" در بخش قبل به صورت جمع به کار رفته است. این بدین خاطر است که سازمان ها در فعالیت های روزانه خود معمولا با اقشار مختلف مردم سروکار دارند. برخی از کارشناسان روابط عمومی، افراد مرتبط با سازمان ها را به دو دسته داخلی و خارجی تقسیم می کنند. افراد داخلی شامل کارمندان، مدیران، اتحادیه های کارگری و سهامداران هستند. افراد خارجی شامل مصرف کنندگان، دولت، فروشندگان، تامین کنندگان، اعضای جامعه و رسانه های جمعی هستند. روابط عمومی در واقع حلقه ارتباطی بین  تمام این گروه های مختلف است.

در آخر، روابط عمومی، یکی از کارکردهای مدیریتی است که به شرکت ها در هدف گذاری و انطباق با محیط در حال تغییر کمک می کند. دست اندرکاران روابط عمومی معمولا در زمره مشاوران مدیران سطح بالا هستند. یکی از ضروریات روابط عمومی برنامه ریزی فعالیت ها برای درستیابی به اهداف و مقاصد خاص موردنظر سازمان هاست.   

متن مربوط به "روابط عمومی" به همراه مترادف های کلمات دشوار

Defining Public Relations

Before trying to explain what public relations (PR) is, it may first be helpful to differentiate (distinguish) it from other concepts.  There are, for example, several (many) similarities between advertising and public relations. Both are attempts (efforts) at persuasion (encouragement) and both involve (include) using the mass media. Public relations, however, is a management function (role); advertising is a marketing function. Second, advertising uses the mass media and machine-assisted communication and setting' it does not involve interpersonal communications. PR utilizes (uses) all the various (different) communication settings, including interpersonal communication. A third difference is seen in the fact that advertising is normally sponsored (supported). Public relations messages appear (come out) as features (reports), news stories, or editorials, and the space or time involved is not paid for. In many instances, advertising, particularly (especially) corporate advertising, is used to help further (promote) the public relations program.

Another concept that is sometimes confused (mistaken) with public relations is publicity, the placing of stories in the mass media. Publicity is a tool in the public relations process but it is not equivalent (the same as) to PR. For example, it is perfectly (quite) possible for a firm to have extensive (broad) publicity and bad public relations. Further, publicity is primarily (mainly) one-way communication; public relations is two way.

Having examined (studied) what public relations is not, we now turn to look at what it is. The term 'public relations' has many interpretations (understandings) and meanings. In fact, most of the leading textbooks in the PR field typically lead off (start) with a chapter that attempts to define exactly what public relations is or is not. Rather than catalog (list) the many definitions that have been offered, it seems more useful (helpful) to define PR by examining what PR people do.

First, almost everyone in the PR industry would agree (approve) that public relations involves working with public opinion. On the one hand, PR professionals attempt to influence (affect) public opinion in a way that is positive (helpful) to the organization. For example, in the Audi episode (case), the company wanted to persuade (encourage) consumers that it was doing everything it could to protect (defend) their safety. In short (In conclusion), the belated (delayed) public relations effort was designed to maintain (keep) a favorable (positive) public opinion. On the other hand, it is also the function of the PR department to gather (collect) information from the public and interpret  that information for top management as it relates (concerned) to management decisions. Again, referring back to the Audi case, the company commissioned (conducted) several surveys (studies) during the crisis to find out how the public viewed (perceived) the auto in the wake of the problems. Strategic management decisions were made with the results of these surveys in mind.

Second, public relations is concerned (about) with communication. Most people are interested in what an organization is doing to meet (address) their concerns (worries) and interests. It is the function of the public relations professional (experts) to explain the organization's actions to various publics involved with the organization. Public relations communications is a two-way (mutual) communication. The PR professional also pays close attention to the thoughts and feelings of the organization's publics. Some experts refer to public relations as a two-way conduit (channel) between an organization and its publics.

Note that the word 'publics' in the preceding (previous) section is plural. This is because the organization typically (usually) deals with many different publics in its day-to-day (daily) operations (activities). Several PR scholars (experts) divide these groups into internal and external publics. Internal publics include employees, managers, labor unions, and stockholders. External publics consist of (include) consumers, government, dealers, suppliers, members of the community, and the mass media. Public relations serves as the link (connection) for all these various publics.

Third, public relations is a management function. It is designed (intended) to help a company set its goals and adapt (adjust) to a changing environment. Public relations practitioners regularly (often) counsel (advise) top management. Inherent (essential) in the specification of public relations is a planned activity. It is organized and directed toward specific (certain) goals and objectives.